บทที่ 7 EP 1/7 แอบแซ่บในอุโมงค์เด็กเล่น
แอ๊ด...
เสียงประตูถูกเปิดดังขึ้นนอกห้องน้ำ หนุ่มสาวยังไม่แยแส ยังหลงอยู่ในบ่วงราคะที่เลิศรสยิ่งนัก
“เจ้ากร...เข้าห้องน้ำเหรอ”
ริมฝีปากของภากรผละจากสิ่งที่ลิ้มรสอยู่ เขาเอียงหูฟังเสียงคนที่อยู่ข้างนอก ฝ่ามือยังลูบไล้ที่โหนกเนื้อของริษา ยามได้จับและลูบแตะก็ยากนักที่จะผละจากโดยง่าย
“เจ้ากร ออกมาซะที ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”
คนที่อยู่ด้านนอกยังแจ้งความประสงค์ ภากรมุ่นคิ้วเคืองขุ่น ทำไมพ่อต้องมาตอนนี้ด้วยนะ! ขัดใจ!
“เดี๋ยวฉันกลับมา” เขากระซิบสั่งแล้วแตะแก้มสีแดงระเรื่อของริษา ดวงตาที่หลุบต่ำอย่างขัดเขินบอกให้รู้ว่าหล่อนกำลังรู้สึกเช่นไร เขาตัดใจก้าวออกมา รีบเปิดและปิดประตูเท่าที่จะทำได้
บิดาที่เคารพนั่งอยู่ที่ปลายเตียงในชุดสูทอย่างบุรุษผู้มีการงานมากนัก
“เป็นยังไงบ้างฮะ ไม่ได้คุยกันเลยช่วงนี้”
“ก็ดีครับ ทุกอย่างปกติดี”
“แล้วแก...เข้าเรียนตามตารางหรือเปล่า ส่งงานอาจารย์ครบไหม”
“โธ่...พ่อครับ ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ”
“ก็นั่นแหละ ถ้าแกยังคิดไม่ได้ว่าแกโตแล้ว แล้วฉันจะกล้าวางบริษัทไว้ในมือแกได้ยังไง รีบๆ เรียนให้จบสักทีเถอะ ฉันเบื่อจะแย่” ชนะชัย ไกรวัลย์ บุรุษวัยห้าสิบห้าปี เอ่ยกับลูกชายเพียงคนเดียวอย่างวาดหวัง ท่านอายุมากแล้ว อยากจะวางมือเสียที เจ้าตัวดีจะเห็นใจกันบ้างหรือเปล่า
“คร้าบ...ผมจะรีบทำหน้าที่ของผมอย่างดีที่สุดครับพ่อ” ขานรับดังๆ ให้บิดาสบายใจ ทั้งที่งานส่งอาจารย์นั้น ยังให้ริษาช่วยทำอยู่เลย
“เสาร์อาทิตย์ก็ตื่นให้มันเช้าๆ หน่อย เข้าไปดูงานที่บริษัทไวๆ ไปแล้วก็ไปศึกษาหาความรู้ ไม่ใช่ไปหาที่หลับ”
“ใครฟ้องพ่อล่ะ ริษาเหรอ”
“เออ...ก็เขาเป็นเลขาฉันนี่ เฮ้อ...แค่นี้แหละที่ฉันอยากจะพูด ทำตัวดีๆ หน่อย แกเป็นลูกชายคนเดียวของฉันนะ” ชนะชัยลุกจากปลายเตียง ตั้งท่าจะเดินตรงไปที่ประตูก็ดันเห็นบางอย่างเข้า นั่นมันเสื้อเชิ้ตผู้หญิงนี่นา แถมดูไปดูมาก็ช่างคุ้นตายิ่งนัก “นั่น...เสื้อริษาหรือเปล่า”
“เปล่า! ผะ...ผ้า...ผ้าขี้ริ้วน่ะพ่อ” ตอบบิดาด้วยท่าทีมีพิรุธ ปลายเท้าเขี่ยเสื้อเชิ้ตเข้าใต้เตียงยิกๆ แต่แล้วเสียงน้ำซู่ๆ ก็ดังแว่วมาจากห้องน้ำ
ชนะชัยส่ายหัวระอา รู้ทันเจ้าลูกชายตัวดีเข้าให้แล้ว
“ผมเปิดฝักบัวทิ้งไว้หรอกน่า”
คนเป็นลูกแก้ต่าง แต่คนเป็นพ่อหาเชื่อไม่
“แกบังคับแม่หนูนั่นหรือเปล่า”
“เปล่า! เราโตๆ กันแล้วพ่อ!”
เขาทำเป็นขึ้นเสียง เพื่อกลบเกลื่อนความอายที่เกิดจากคำถามของบิดา
“เออ...แล้วไป ทำไมแกชอบหาเรื่องใส่ตัวนะ ปิดปากให้เงียบแล้วกัน แม่แกรู้ขึ้นมา บ้านแตกแน่”
“โธ่...พ่อ ไม่มีอะไรหรอกน่า...” คนเป็นลูกยังค้านเสียงแข็ง แม้แต่ตอนที่บิดาเปิดประตูก้าวออกไปแล้ว ใบหน้าเขาก็ยังดูยุ่งเหยิง เขากลับเข้ามาในห้องน้ำ ตีหน้ายุ่งใส่คนที่เปิดน้ำอุ่นใส่อ่างจนไอน้ำขึ้นโขมง
“เปิดน้ำทำไมเนี่ย พ่อรู้หมดเลยว่าเธออยู่นี่”
ริษาหน้าสลด สำนึกในความผิดที่ไม่ได้ตั้งใจ
“ขอโทษค่ะ ก็มันหนาวนี่นา” อ้อมแอ้มบอกเขาแล้วปิดน้ำเสีย
ภากรจะว่าก็กระไร เลยเอื้อมมือไปดึงเอาฝักบัว เปิดน้ำอุ่นเบาๆ แล้วนั่งลงที่ขอบอ่าง “เงยหน้าขึ้น ฉันจะสระผมให้”
“ไม่เอา จะสระเอง” เธอค้าน
“ฉันสระให้นั่นแหละ ถ้าไม่ให้สระผมฉันทำอย่างอื่นแน่”
พอถูกขู่ ริษาก็ทำตามอย่างว่าง่าย เงยหน้าขึ้นเพื่อที่เขาจะได้สระผมได้อย่างถนัด ไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิงเขานะ แต่สระผมก็ดีกว่าทำอย่างอื่นนั่นแหละ
“จะไม่ทำ แบบนั้น แล้วใช่ไหมคะ”
“อือ...พ่อเพิ่งกลับมา คงหิว เธอรีบอาบน้ำแล้วลงไปดูในครัวให้หน่อยแล้วกัน”
“ค่ะ” รับคำแล้วแอบยิ้ม วันนี้เธอรอดแฮะ ต้องขอบคุณคุณท่านสินะ
“อย่าลืมไปเลิกกับไอ้บ้านั่นด้วย”
“เราเพิ่งคบกันจะให้เลิกแล้วเหรอ คนดีๆ หายากนะคะคุณกร”
ภากรเม้มปากแน่น แรงที่ขยี้ขยำแชมพูกับผมหล่อนเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ
“อ๊า...เจ็บ! เบาๆ สิคะ นี่หัวคนนะ”
“ก็อยากพูดมากทำไม ฉันสั่งอะไรก็ทำสิ โธ่เว้ย! อาบเองสระเองเถอะ รำคาญ!” ร้องบอกว่ารำคาญแล้วเผ่นออกนอกห้องน้ำ เชื่อเถอะว่าถ้ามีเวลาอีกสักหน่อยละก็ ริษาไม่รอดมือเขาแน่ เขาไม่ชอบทำอะไรรีบๆ ถ้าได้เริ่มกับหล่อน เขาก็อยากสนุกด้วยกันยันเช้า แค่ครั้งสองครั้ง มันไม่พอหรอก ไม่พอ!
----------
